MANNEN

Geweld wordt niet alleen gepleegd. Het wordt ook mogelijk gemaakt door wat mannen om zich heen laten gebeuren — en niet benoemen.

Geweld tegen vrouwen en ander geweld door mannen zijn geen incidenten aan de rand van de samenleving. Het speelt zich af in gezinnen en families — achter voordeuren, aan keukentafels. En ook in organisaties en bedrijven. Het gaat niet alleen om lichamelijk geweld, maar ook om psychisch geweld: dreiging, intimidatie, controle, vernedering, isolering en seksuele grensoverschrijding.

Deze vormen van geweld blijven bestaan door normen, door macht — en door stilte. Stilte van collega’s en leidinggevenden. Van vaders, broers, zonen, buren, leden van je sportteam en vrienden. Stilte die vaak wordt gezien als neutraliteit. Maar dat is het niet.

Wat het ingewikkeld maakt, is dat geweld zelden groot begint. Het begint klein. Met controle. Met vernedering. Met angst die niet hardop wordt uitgesproken. Met spanning die voelbaar is, maar waar niemand woorden aan geeft.

Wie dichtbij staat — in het gezin of op het werk — ziet het vaak als eerste. En staat tegelijk onder druk om te zwijgen. Want spreken betekent risico nemen. Op conflict. Op verlies van loyaliteit. Op buitensluiting. Ik weet hoe gemakkelijk het is om te denken: dit is niet mijn plek. Of: zo erg is het toch niet. Of: laat iemand anders dit maar zeggen. Dat zijn geen neutrale gedachten. Dat zijn keuzes.

Dit congres stelt een andere norm. MANNEN richt zich expliciet tot mannen — uitvoerend én leidend — en ook tot mijzelf. Ik word al jaren gevraagd om geweld te analyseren en oplossingen aan te dragen hoe veiligheid tot primaire zorg van iedereen te maken. Dat is mijn vak. Ik weet waar ik het over heb.

Lees verder